Ethan'da tam bir emekli dayı sendromu var. Bu kişiler sürekli bir şeyleri tamir etmeye çalışırlar, gerçekten inandıkları için denemezlerler, sadece hayatlarındaki o boşluğu doldurmak için bunu yaparlar. Hala bir şeyler başardıklarını göstermek için bir araçtır belki de bu. Ethan ve Riley'in ilişkisi de bundan ibaret. Bu yüzden aralarında bir sevgi olsa da buna aşk demezdim. Sadece birbirlerini kullanarak bir şeyleri düzeltebileceğine veya doldurabileceklerini inanan iki insan bunlar. Ancak bir ilişki böyle yürümez. O şeye bağımlı hale geldiğinde onu düzeltemezsin.

Sevgi bir şeyleri düzeltmek veya değiştirmek için yeterli değildir. Birisi düşüşe başladığında ona paraşüt olup, güvence altına almak o kişi için doğru eylemde bulunduğun anlamına gelmiyor. Bazen salıp, herkesin darbeyi kendinin göğüslemesini sağlamak herkes için en iyi yoldur.

Bu yüzden filmin finali hoşuma gitti. Belki birkaç seneleri buruk geçecektir, ama sonunda Riley de Ethan da daha mutlu insan olacaklar.

Bu filmi izlemeden önce bunların olmasını asla beklemiyordum:

Zıplarken pantolonu yırtılan Cüneyt Arkın'ın mavi donunu görmek.
"Wang'ın en zayıf noktası sekse olan düşkünlüğüdür." diyen bir Çinli.
Cüneyt Arkın'ın, çabucak aşk yaşamaya başladığı Çinli sevgilisiyle halk oyunları izlemesi. (Kız kardeşinin ölümüne bile bile neden olmasına rağmen aşkı bitmiyor. Ata sporu sanırım.)


Türkçe versiyonunda maalesef bir müzik çalarken birden başka müziğe geçiyor. Editler ve diyaloglar o dönemin her Cüneyt Arkın filminde olduğu gibi rezalet. Senaryo boktan. yine de Hong Kong ortak yapımı olmasından ötürü dövüş sahneleri bir tık daha iyi. Eğer bulabilirsem Hong Kong versiyonunu izlemek isterim. Farklı konuşmalar ve sahneler varmış sanırım. Birazcık daha üstüne düşüseler belki de o zamanların Rush Hour'ı olabilirmiş.